Gelelim bizim gibi insanlara..
Biz hayata dair hayalleri olan,ama bir türlü o hayalleri gerçekleştirecek şansı,imkanı olamayan insnlarız.
Öfkemiz var o yüzden..
İsyanımız var ulan hayata!
Öfkeliyiz bizim hayallerimizi yıkan her şeye
Öfkeliyiz yanlış yargılanmaya
Öfkeliyiz yanlış tanınmaya
Öfkeliyiz hakkımızın yenmesine..
Bunu her zaman saklamaya çalışırız çünkü içimizdeki saf öfke dışarı vurulamayacak kadar tehlikeli sizin için.
Biz kendi içimizde yaşayıp,kendi kendimizi bitiririz.
Siz bunu bilmezsiniz,siz bunu görmezsiniz,siz bunu duymazsınız...
Bizim öfkemiz çoğu zaman bizi bitirirken,bazen ufaktan başını gösterir sizlere de içimizdeki o pis öfke..
Tabii sizin de kalbinizi kırar,biliyoruz..
O yüzden çok kereler içimize bastırmaya çalışıyoruz onun kafasını güç bela...
O öfke bizim içimizde yaşatmak istediğimiz minik, sevimli çocuktan değil...Sakin,minik bir çocuk istiyoruz içimizde ama hayatın bize karşı hep somurtkan maskeyi takması içimizde bir öfke boşluğu oluşturuyor..Belki de çok karamsar bakıyoruz biz ama emin olunuz hayat bizim karamsar olmamız için bir çok şey sundu önümüze.. İyimser olmamız için önümüze sunduklarından daha çok.
Bazen çaresiz kalıyoruz öfke yüzünden..
Çoğunuza basit bir bahane gibi geliyor belki bu "bizim öfkemiz"
İtiraflarımın en en en samimisi : SEVMİYORUM BEN ÖFKEYİ...
Ama yaşanmışlıklarla süregelen zaman içinde yer atmış halime,tavrıma..
Bazen onu bastıracak güç bulamadığımda kırdığım birçok insan var,biliyorum.Özür dilemek fayda değil.Çünkü özür dilemek kırılan kalbi yapıştıracak kadar sağlam bir yapıştırıcı değil.Öfkem benden sevdiğim insanları aldıkça içimdeki öfkeye öfkeleniyorum,sinirleniyorum,çıldırıyorum..İnsanın öfke duygusunu tatması kadar berbat bir şey yok...Kaybettiğim insanları teker teker geri kazanmak istiyorum ama bir çoğu affetmeyi denemiyor.Öfkeli bir Ezgi varken karşılarında,bazıları hiç anlayış göstermiyor. Belki hiçbirine "Ben öfkeliyim arkadaş,psikopatlık derecesinde!" demedim.. Agresif olduğumu,çabuk sinirlendiğimi , yer yer psikopatlaştığımı söyledim ama buna karşı koyamadığımı, obsesif kompulsif bozukluk yaşadığımı,bu konuda çaresiz olduğumu,üstümde tepinmek yerine yanımda olmanız gerektiğini bir türlü idrak yollarınızdan geçiremedim.
Ben isterdim ki kimse benim öfkeli halimi görmesin,bunu bilmesin..Hep kendi odamda hep kendi kafamda yaşayayım bunu..Sadece duvarları yumruklayıp içimdeki o öfke duygusunu bastırmayı..
İsterdim ki öfke,kafama yerli yersiz saçma sapan düşünceler sokmasın..Beni ele almasın..Bana özgürlüğü bir tek Öfke tattırmasın... Doğru ya öfkeliyken istediğimiz kadar bağırabiliriz,onu bunu kırabiliriz (ki bu insan bile olsa),bu bizim hakkımızdır gibi geliyor bize... Öfkeli değilken hiç olmamış gibi davranabiliriz gibi geliyor.Öfkeyi boşaltınca sanki o bir daha geri gelmeyecek gibi geldiği için...
Sizden istediğim lütfen bizim için öfkeyi bahane olarak algılamayınız..Öfke bizim savaşmamız gereken hızla yayılan bir hastalık gibidir.Öfkeli insanın yaptıklarına anlam yüklemeyiniz.Çünkü anlamsız hareketler yaparız öfke yüzünden...Yanımızda tutuyorsak sizi,seviyoruzdur.Öfke anımıza denk geldiğinizde sizden nefret etmiyoruz. Sadece o an ne yapacağını, nasıl konuşacağını,neler yapacağını bilmeyen dengesiz insanlar haline geliriz.Çok üzgünüz..
Çok üzgünüm onca insanı kırdığım için,onca insana öfkemi gösterdiğim,hissettirdiğim için ve her gün için özür diliyorum herkesten içimde yaşattığım minik çocuğun yanında bir de şeytan kılıklı öfke gelip zorla içimde yer ettiği için. Ama söz veriyorum,Öfkemi kontrol altına almaya çalışacağım.Lütfen siz de yanımda olmaya çalışın,lütfen..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder